Badanie kliniczne i próba postawienia diagnozy

Wprawdzie wywiad jest niezwykle ważnym etapem, aczkolwiek kluczowe znaczenie w procesie diagnostycznym przypisać należy badaniu fizykalnemu. Nie bez przyczyny w praktyce określa się je mianem „osłuchiwania ciała dłońmi”. Poprzez dotyk osteopata dokonuje bowiem ogólnej oceny stanu zdrowia pacjenta, rozpoznając źródła odczuwanego bólu lub dodatkowe schorzenia. W ocenie tkanek uwaga terapeuty koncentruje się nie tylko na ich powierzchni i poziomie napięcia, ale także na konsystencji, podatności na ucisk oraz przesuwalności. Badanie palpacyjne pozwala na określenie prawidłowości funkcjonowania układu krążenia krwi i przepływu limfy w organizmie, jak również na analizę ruchomości narządów wewnętrznych – ich struktur oraz reakcji na procesy fizjologiczne zachodzące w organizmie. Dotyk jest kluczowy w ocenie dróg ruchowych oraz czuciowych, gdyż dostarcza niezbędnej wiedzy o reakcjach na bodźce. Prócz badania fizykalnego osteopata prowadzi czynną obserwację stanu pacjenta w kontekście neurologicznym, sprawdzając np. mimikę twarzy czy wygląd źrenic. Równie znaczący jest dla niego ogólny ogląd skóry pacjenta. Wszelkie nieprawidłowości natury dermatologicznej mogą bowiem świadczyć o zaburzeniach bądź procesach chorobowych toczących się w organizmie.

Badanie fizykalne pozwala wykryć dysfunkcje, jak również ustalić ich związek ze zgłaszanymi przez pacjenta dolegliwościami. Warto jednak pamiętać, że w zależności od problemu pacjenta wykorzystywane przez osteopatę techniki czy testy kliniczne mogą być zróżnicowane.

Jeśli stan pacjenta budzi jakiekolwiek wątpliwości bądź zgromadzone informacje i badanie nie przynoszą wyjaśnienia, terapeuta może zalecić rozszerzenie diagnostyki. W takiej sytuacji pacjent jest kierowany na konsultację do lekarza odpowiedniej specjalizacji lub sugeruje się mu konieczność wykonania bardziej szczegółowych badań obrazowych czy laboratoryjnych.