OSTEOMED | Osteopatia, fizjoterapia, leczenie specjalistyczne

tel 799 099 982

Trójpłaszczyznowa terapia stóp

Trójpłaszczyznowa terapia stóp, która figuruje także pod nazwą trójwymiarowej manualnej terapii wad stóp, to neurofizjologiczna metoda korekcji wad stóp u dzieci. Jej autorką jest niemiecka terapeutka Barbara Zukunft-Huber. Terapia skupia się na korekcji wad stóp u niemowląt i małych dzieci, uwzględniając ich całościowy rozwój ruchowy. Działa holistycznie – wykracza poza samą stopę, analizując wpływ wady na całe ciało: kolana, biodra, kręgosłup i obręcz barkową. W ramach terapii stosuje się delikatne techniki manualne rozciągające skrócone struktury i mobilizujące stawy, a także specjalistyczne bandażowanie funkcjonalne, które utrwala osiągniętą korekcję, nie ograniczając przy tym swobody ruchów dziecka.

W OSTEOMED trójwymiarową manualną terapię wad stóp wykorzystujemy do wczesnej interwencji w przypadku nieprawidłowości wad stóp. Dzięki tej metodzie znacząco minimalizujemy ryzyko inwazyjnych procedur w przyszłości.

WARTO WIEDZIEĆ

Metoda Barbary Zukunft-Huber bywa określana powrotem do prawidłowego rozwoju, gdyż jej ideą jest neurofizjologiczna analiza naturalnych sekwencji ruchowych kształtujących się w pierwszym roku życia. Korekcja wad stóp wyklucza więc przywracanie prawidłowego ustawienia „na siłę”. Podczas terapii dziecko uczy się aktywacji i wykorzystywania wzorców ruchowych w zgodzie z rytmem fizjologicznego rozwoju. Umożliwia to nie tylko korekcję ustawienia stóp, ale także poprawę stabilizacji postawy, symetrii ciała i kontroli ruchu.

Wskazania do trójwymiarowej manualnej terapii wad stóp

Najważniejsze wskazania do wdrożenia trójpłaszczyznowej terapii stóp to:

stopa płasko-koślawa;
stopa sierpowata (szpotawa);
stopa końsko-szpotawa;
stopa końska;
stopa piętowa;
asymetria ułożeniowa u niemowlęcia;
ograniczenia ruchomości w obrębie stawów biodrowych i kolanowych;
stan po urazach i interwencjach ortopedycznych;
inne wrodzone lub nabyte wady stóp, które wpływają na zmianę kształtu lub funkcji stopy.

Przeciwwskazania

Trójpłaszczyznowa terapia stóp jest powszechnie uznawana za bezpieczną i nieinwazyjną formę pracy terapeutycznej z małym pacjentem. Istnieją jednak bezwzględne przeciwwskazania, które wykluczają możliwość jej wdrożenia w trakcie leczenia. Są to:

ostre stany zapalne – ropnie i infekcje skóry w fazie aktywnej, ostre stany zapalne stawów lub tkanek miękkich w obrębie stóp i kończyn dolnych;
świeże urazy – złamania, zwichnięcia, urazy tkanek miękkich;
choroby zakaźne z gorączką – wszelkie infekcje ogólnoustrojowe z gorączką w przebiegu.

Terapię można rozpocząć dopiero po zakończeniu leczenia wyżej wymienionych stanów.

Warto wspomnieć również o przeciwwskazaniach względnych, wśród których wymienia się:

skrajne wcześniactwo – u dzieci urodzonych przed 28. tygodniem ciąży występują problemy z obserwacją spontanicznych ruchów;
wzmożony niepokój dziecka podczas wizyty, który uniemożliwia pracę terapeutyczną;
wady genetyczne objawiające się wiotkością stawową lub deformacjami kostnymi np. zespół Ehlersa-Danlosa czy osteogenesis imperfecta;
zaburzenia metaboliczne lub hematologiczne, które wpływają na krzepliwość krwi oraz procesy gojenia tkanek.

Wszystkie wymienione przeciwwskazania względne wymagają wcześniejszej konsultacji z terapeutą bądź lekarzem specjalistą.

Jakie są korzyści trójpłaszczyznowej terapii stóp?

korekcja ustawienia stóp – metoda Barbary Zukunft-Huber redukuje deformacje i pozwala przywrócić naturalne ustawienie stopy;
 poprawa stabilizacji ciała – skorygowanie ustawienia stóp umożliwia poprawę wzorców ruchowych i posturalnych, wpływając na linię bioder, kręgosłup i obręcz barkową;
normalizacja napięcia mięśniowego – trójpłaszczyznowa terapia stóp przywraca równowagę mięśniową poprzez rozluźnienie reaktywnych partii mięśniowych i aktywizację słabych mięśni;
wspomaganie rozwoju motorycznego – proces terapeutyczny wspomaga osiąganie kolejnych kamieni milowych w rozwoju, takich jak: siadanie, raczkowanie, wstawanie i chodzenie;
profilaktyka złożonych wad postawy – wdrożenie wspomnianej metody minimalizuje ryzyko zaawansowanych deformacji i pozwala uniknąć inwazyjnych metod leczenia;
wsparcie integracji sensorycznej – bodźce proprioceptywne i dotykowe regulują układ nerwowy i poprawiają czucie głębokie, pozwalając uzyskać lepszą kontrolę ruchu.